تاثیر مصرف یک ویتامین برای افراد در معرض خطر مبتلاشدن به سرطان خون
به گزارش سرشیر، یکی از راه های غلبه بر برخی سرطان ها، پیشگیری از تشکیل آنها از همان اول است.
به گزارش سرشیر به نقل از ساینس آلرت، در این راستا، توجه رو به ازدیادی به استفاده از ویتامین C برای رویارویی با اختلالات خونی پیش سرطانی و سرطان های خون در مراحل ابتدایی معطوف شده است.
سطح ویتامین C در بدن افراد دچار سرطان های خون اغلب به صورت مزمن پایین است؛ از گذشته های دور این بحث مطرح بوده که آیا جبران کمبود این ویتامین می تواند بعنوان روشی برای درمان سرطان عمل کند یا خیر.
تاکنون، شواهد موجود در این مورد بسیار متناقض و متفاوت بوده اند.
به منظور گردآوری داده های بیشتر- بخصوص در مورد تأثیرات ویتامین C قبل از آنکه سرطان به صورت کامل شکل بگیرد- تیمی متشکل از محققان دانشگاه کپنهاگ دانمارک و مؤسسه ون اندل، یک کارآزمایی بالینی فاز ۲ را با شرکت ۱۰۹ نفر به پایان رسانده اند.
نتایج این مطالعه نشان میدهد که مصرف روزانه ۱۰۰۰ میلی گرم ویتامین C (به صورت خوراکی) با کاهش ۶۵ درصدی خطر مرگ در مقایسه با گروه دریافت کننده دارونما مرتبط بوده است.
«پیتر جونز»، متخصص اپی ژنتیک از مؤسسه ون اندل، می گوید: «ما بسیار هیجان زده ایم و با احتیاط خوش بین هستیم که نتایج ما بتواند روزی به روشی ساده برای بهبود مراقبت ها و نتایج درمانی برای افراد دچار اختلالات پیش لوسمی تبدیل گردد.»
نرخ بقای بهتر در بین اشخاصی که ویتامین C مصرف می کردند، یکی از نتایج کلیدی این گزارش بود.
تمامی شرکت کنندگان در این کارآزمایی، تشخیص هایی نظیر «سیتوپنی کلونال با اهمیت نامشخص» (CCUS) یا بدخیمی های میلوئیدی کم خطر مانند «سندرم میلودیسپلاستیک» (MDS) داشتند؛ شرایطی که همگی می توانند به شکلی سرطان خون سرسخت و دشوار، یعنی «لوسمی میلوئیدی حاد» (AML) منجر شوند.
در حال حاضر، هیچ درمان شناخته شده ای برای پیشگیری از تبدیل CCUS به AML وجود ندارد. برای درمان MDS می توان از پیوند سلول های بنیادی استفاده کرد، اما این شیوه برای همه بیماران مناسب نمی باشد.
بر اساس تحقیقات پیشین، مشخص شده است که ویتامین C بعنوان یک کمک کننده مهم برای آنزیم TET۲ (نوعی پروتئین فعال) عمل می کند.
آنزیم TET۲ می تواند با کنترل «کلیدهای ژنی» (تنظیم کننده های ژن)، به محافظت در مقابل سلول های سرطانی کمک نماید. در اختلالات خونی، نظیر آن چه در این تحقیق بررسی شده، عملکرد TET۲ اغلب مبتلا به اختلال می شود.
فرضیه اینست که تأمین و حفظ سطح کافی ویتامین C سبب می شود TET۲ به درستی کار کند و وظیفه خود، یعنی جلوگیری از سرطان، را به انجام برساند. البته این مورد به صورت مستقیم در این کارآزمایی اندازه گیری نشده و نیازمند تأیید در مطالعات آینده است.
«استاین اولریک میکلسن»، متخصص خون شناسی از دانشگاه کپنهاگ، می گوید: «ویتامین C از آن جهت اهمیت دارد که در طیف وسیعی از عملکردهای زیستی، همچون فعالیت آنزیم هایی که عملکرد طبیعی سلول ها را تنظیم می کنند، نقش دارد.»
علاوه بر نرخ بقا، در گروهی که ویتامین C دریافت نمودند، تعداد کمتری از افراد بسمت مبتلاشدن به سرطان های خون تهاجمی و پرخطر پیش رفتند (۵ شرکت کننده در مقابل ۹ شرکت کننده). با این وجود، از آنجا که مجموع شرکت کنندگان تنها ۱۰۹ نفر بود، این تفاوت از نظر آماری معنادار نیست.
از دیگر نشانه های مثبت در این کارآزمایی می توان به افزایش کمتر برخی نشانگرهای زیستی التهابی (که نشان دهنده تحت فشار بودن سیستم بدن است) در مقایسه با گروه دارونما، و همینطور بازگشت سطح ویتامین C به حد طبیعی در اشخاصی که در ابتدا گرفتار کمبود این ویتامین بودند، اشاره نمود.
در مجموع، نتایج مثبت هستند و نشان می دهند که ویتامین C می تواند راهکاری نسبتاً ساده و کم هزینه برای کاهش احتمال بروز سرطان در افراد در معرض خطر بالا باشد.
با این حال، برای اظهار نظر قطعی در اینباره که آیا مصرف ویتامین C می تواند خطر سرطان را کم کند یا طول عمر را افزایش بخشد، انجام یک کارآزمایی بالینی بزرگ تر (فاز ۳) لازم است.
به طور خلاصه به گزارش سرشیر به نقل از ساینس آلرت، در این راستا، توجه رو به ازدیادی به استفاده از ویتامین C برای رویارویی با اختلالات خونی پیش سرطانی و سرطان های خون در مراحل ابتدائی معطوف شده است. سطح ویتامین C در بدن افراد گرفتار سرطان های خون اغلب بصورت مزمن پایین است؛ از گذشته های دور این بحث مطرح بوده که آیا جبران کمبود این ویتامین می تواند به عنوان روشی برای درمان سرطان عمل کند یا خیر. تاکنون، شواهد موجود در این مورد خیلی متناقض و متفاوت بوده اند. بمنظور گردآوری داده های بیشتر- به خصوص در مورد تأثیرات ویتامین C پیش از آنکه سرطان بصورت کامل شکل بگیرد- تیمی متشکل از محققان دانشگاه کپنهاگ دانمارک و مؤسسه ون اندل، یک کارآزمایی بالینی فاز ۲ را با شرکت ۱۰۹ نفر به انتها رسانده اند. نتایج این مطالعه نشان میدهد که مصرف روزانه ۱۰۰۰ میلی گرم ویتامین C (به صورت خوراکی) با کاهش ۶۵ درصدی خطر مرگ در مقایسه با گروه دریافت کننده دارونما مرتبط بوده است. برای درمان MDS می توان از پیوند سلول های بنیادی استفاده کرد، اما این شیوه برای همه بیماران مناسب نمی باشد. برمبنای تحقیقات پیشین، مشخص شده است که ویتامین C به عنوان یک کمک کننده مهم برای آنزیم TET۲ (نوعی پروتئین فعال) عمل می کند.آنزیم TET۲ می تواند با کنترل کلیدهای ژنی (تنظیم کننده های ژن)، به محافظت در مقابل سلول های سرطانی کمک کند. البته این مورد بصورت مستقیم در این کارآزمایی اندازه گیری نشده و نیازمند تأیید در مطالعات آینده است.
منبع: سرشیر
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب